Balkan blues

Ik zit op een zolderkamer. In een zetel met een rood dekentje. Het is een eenzit en dat dekentje waar ik op zit is het nieuwste, beste voorwerp van heel de kamer. Zeg maar het pronkstuk. En zelfs dat riekt vrolijk naar rook en vocht. Dat is enigszins logisch, want rechts boven me gaapt er een gat waardoor ik, tussen de oude latjes en pleisterwerk door, de hemel kan zien. Net daaronder staat het bed. Netjes gedekt. Als ik wil krijg ik nog een deken bij. No thanks, ik slaap wel op de grond in mijn slaapzak.

Dit was het goedkoopste van heel Split, zo verzekerde mij een oude zeeman, die nog in Belgie was geweest, de Zoo van Antwerpen kende, nu 25 % aandeel had in een restaurantje om de hoek en me ook meetroonde naar zijn stamcafe om de hoek. Dat was de andere hoek. Daar zaten ex-militairen en andere zeebonken. Allemaal waren ze wel al in Belgie geweest. Eentje kon zelfs driekwart van alle Belgische voetbalploegen van eerste natonale opnoemen. Kortom, een vrolijke zatte bende, die je allemaal om de tien minuten nog eens de hand wou schudden of een raki wou trakteren.

Mijn gastvrouw, die wel kon leven met de fikse korting die ik nog uit de brand kon slepen, was even tevreden als ik met het dak boven mijn hoofd en had me net ervoren al enkele raki’s en vino’s uitgeschonken. Beiden kwamen vrolijk uit plastiek flessen en waren duidelijk zelfgestookt maar daarom niet minder lekker. Terwijl de gastvrouw vrolijk van de ene muziekzender naar de andere zapte, zittend op een keukenstoel met haar rode pantoffels nauwelijks op brandvrije afstand van het elektrisch vuurtje voor haar, was het er een komen en gaan. Lui van alle slag viel binnen en gespreksonderwerp nummer een was de fietser uit Belgie die zelfs met deze temperaturen onder blote hemel sliep. En nu zelfs tevreden was met het zolderkamertje.

De volgende morgen zou dit ritueel zich herhalen. Een sober ontbijt van raki, koffie en wat koekjes, opgeluisterd met vrolijke deuntjes van radio Split. Een beetje dof misschien, de klank. Maar wel een pareltje voor het oog die radio. Eentje van het merk Savica natuurlijk. Een model dat zowat de halve keukentafel in beslag nam. Waarschijnlijk ook wel de luxe-uitvoering, want de behuizing was volledig in donker notenhout uitgevoerd. Je kon er blijkbaar half Europa mee ontvangen, want door aan de grote ronde knop “postaje” te draaien kon je radio Vatican, Budapest, Nice, Zagreb en zelfs Bruxelles ontvangen. Andere knoppen als “vizoki”, “nizki” of “glasnost” spraken evenzeer tot de verbeelding, maar bleven volslagen Chinees.

image

image

image

image

image

image

image

Advertisements

3 thoughts on “Balkan blues

  1. Alex Hetwer

    Beste Raf, als je nog eens zo’n radio tegenkomt en zelf moet (mag) bedienen: visoki betekent “hoog”, nizki “laag” en glasnost “helderheid”, tonen bijregelen dus. Mooie foto’ s overigens. Hou vol!

    Reply
  2. Tim

    Qua huisvesting gaat ge er dus niet echt op vooruit in vergelijking met Brussel 😉
    Mooie foto’s overigens.

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s