Love and hate

Let me introduce you: Burra.

We zijn elkaar tegengekomen in Rijeka. Dat is zowat het noordelijkste punt van Kroatie. Zelf komt ze uit het zuiden, uit Dubrovnik en nu wil het toeval natuurlijk dat ik die richting uitmoest. En ons beste Burra heeft me er in een dikke week tijd bijna onderdoor gekregen, uitgeput en uitgeteld. Haar zal ik niet zo licht vergeten…  

Burra dus. Spreek het nog eens uit, luidop nu: Burra. Krijg ondertussen kippenvel, trek vlug een trui aan. Handschoenen, een warme sjaal, een wollen muts en misschien wel een lange onderbroek. En? Krijg je het al warm?

“Burra will get under your clothes. It is worse than snow! It will get into your bones.”

We hebben het hier over een windje. Of zeg maar een stevige wind. Gelijkaardig met de mistral zoals je die in Frankrijk hebt. Ze blaast vanuit de bergen richting zee en pech hebben die zotten die met de fiets de kustweg volgen. Die krijgen natuurlijk de volle laag.

De eerste nacht langs de kustweg in Kroatie dacht ik dat er gewoon zwaar weer op komst was. Het fietsen werd wat moeilijk door de opkomende wind. In mijn tent zou het zeker aangenamer en warmer zijn, dacht ik onwetend. Ik vond een plekje naast de kustweg dat net breed genoeg was om mijn tentje neer te planten. Dat is al heel wat als je links een rotswand hebt die enkele tientallen meters hoog boven je uittorent en het rechts in vrije val naar beneden gaat tot op zeeniveau.

Dat opkomend windje was ondertussen al wat aangewakkerd tot een stevige bries. En zo gebruikte ik voor het eerst in mijn leven ook mijn stormlijnen, want eer mijn tent rechtstond werd die fikse bries regelmatig onderbroken door een rukwind. Eer dat werkje met de stormlijnen erop zat waren er regelmatig heel stevige ruwinden, dus al snel besloot ik mijn haringen te verzwaren met wat rotsblokken. En of dat nodig was! Die nacht werd ik in slaap gewiegd door de wind. Letterlijk, want de wind greep regelmatig onder mijn tentje om mijn slaapmatje op en neer te doen golven. Denk aan een waterbed, zo kan je je inbeelden hoe het voelt.

Burra zou me vanaf die dag iedere nacht teisteren en me dwingen om in stallen te slapen tusen loslopende honden en een verloren gelopen schorpioen, op kille zolderkamertjes, in koude kamers bij particulieren. Alles om maar niet in de wind te zitten. Mijn dagafstanden verschrompelden algauw tot de helft. Dat lag ook wel eenmaal aan een dutje op een strand.

Nu, in Dubrovnik neem ik afscheid van haar. Tot ik in Montenegro ben, want naar het schijnt blaast de wind daar uit dezelfde hoek en draagt ze zelfs dezelfde naam…

image

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s