Just one of those days

Je hebt zo van die dagen dat het voor geen meter loopt. Vandaag beleef ik de eerste dag dat ik er geen idee van heb hoe ik mij moet motiveren. Hoe hijs ik me morgen op mijn fiets?

Wie gaat er nu ook fietsen in Albanie, hoor ik jullie denken. Wel, ik wou met eigen ogen zien hoe dit land eruit ziet. Een beetje zoals Iran. Je wilt een land verkennen zonder je iets van een politiek gemediatiseerd beeld aan te trekken, zonder gekleurde bril rondreizen.

Die gekleurde bril niet onmiddellijk weer opzetten is niet altijd even evident. Gisteren had ik tijdens een pittige klim naar de albanese grens een aanvaring met een zichtbaar dronken Albanees in een S-klasse. Hij wou de weg weten, ik genoot vooral van iedere hap zuurstof die ik maar kon binnenkrijgen. Resultaat, korte yes-no antwoorden van mij, ik spaarde mijn adem voor de klim. Een rood aanlopende blaffende automobilist naast me was het resultaat. Hij voelde zich wat genegeerd, vermoedde ik.

Enkele uren later reed ik in het schemerdonker Albanie binnen. Qua slechte timing kon dat tellen, want twee kilometer verder stonden er plots gewapende mannen in het veld. Om de 100 meter eentje, stokstijf, gezicht naar de weg, dubbelloop fier voor de borst. Dat het er op sommige momenten stevig knalde moet ik je er niet bij vertellen zeker? Een uur later stonden er aan iedere bar mannen met hun schiettuig achteloos onder de arm hun jachtbuit te keuren.

Ach, het stadje waar ik in sliep was dik in orde! Ik werd wel gewekt door de moskee om de hoek en wakkergehouden door een haan met een slaapprobleem, maar mijn hotelletje had een haardvuur waar ik mijn doornatte kleren kon laten drogen en de mensen op sraat waren behulpzaam.

Ondanks de hierboven beschreven taferelen kan ik niet echt zeggen dat ik mij onveilig voelde, of gevoeld heb. Albanezen zijn zowat de vriendelijkste mensen die ik tot nu toe ben tegengekomen. Daarnet heeft een jonge twintiger mij een half uur lang door Tirana geleid op zoek naar mijn hotel. Gisteren in Shkoder was het niet anders. Ze helpen u met de glimlach. Kunnen ze je zelf niet helpen roepen ze voorbijgangers aan waardoor je al vlug temidden van 10 molenwiekende Albanezen staat.

Grappig zijn ook wel de vele car-washes, “lavazh”, naast de baan. Gammele hutjes met niet meer dan een wateraansluiting en een Karcher.
De natuur is al even prachtig. Links van mij had ik vandaag de hele tijd een geweldig uitzicht. Echt veel heb ik daar helaas niet van kunnen genieten. De weg waar ik op reed was een autostrade die af en toe een gewone weg werd. De ene weg was van uitstekende staat, de andere bezaaid met putten die diep genoeg waren om je velgen onherstelbaar te heschadigen. Missende riooldeksels kunnen ook tellen natuurlijk. Mijn blik was dus vooral op de weg gericht. Veel keuze had ik niet. Dit zou de enige doorgaande weg geweest zijn.

De pechstrook van de autostrade was breed genoeg voor twee extra rijvakken, toch op de plaats waar er een wegmarkering was. Vrachtwagen bolden er tegen een slakkengangetje. De occasionele gepimpte Mercedes of Porsche, steevast met nummerplaat uit Tirana, haalde makkelijk het drie-, of vierdubbele. Zij bleven gelukkig op het linkerbaanvak plakken.

Alhoewel ik zelf niet echt op mijn ongemak was, perste ik alle energie uit mijn benen. Ik wou op tijd in Tirana zijn om de stad te bezoeken. Dat lukt me helaas niet. Na drie uur zoeken en van hot naar her gestuurd te worden vind ik mijn hotel. Ik zwier mijn gerief in mijn kamer en ga op zoek naar eten. Eerst een soort plaatselijke hotdog aan een kerststalletje. Een bizar zicht, zo in de schaduw van een moskee. Dan een zoute pannenkoek met kaas, hesp, ei, groenten… De maag zit vol, de stad heb ik heel vlug gezien. Maar nog steeds geen herwonnen motivatie. Damn.

Misschien ligt het aan de verhalen van de mensen waarmee ik aan de praat geraak. Steevast komt het onderwerp van het gesprek op armoede. “It’s not easy here…” De jongeman van daarstraks verdiende als receptionist in een hotel 150€. Een appartement buiten de stad kostte hem 50€ meer, maar dat deelde hij gelukkig met vier vrienden. Het einde van de maand betekende steevast krabben. Sparen of zelfs gewoon een koffie gaan drinken was er voor hem niet bij. Toch sprak hij 3 of vier talen. Naast Albanees sprak hij, zoals de meesten hier, ook een mondje Italiaans, Frans met een heel grappig accent en een met fouten doorspekt Engels. Op die talenkennis mogen ze best wel trots zijn. Maar dat vult de maag natuurlijk niet…

Neen, aan de mensen ligt het zeker niet. Toch ben ik wat gedegouteerd. Van de immense stank die me al sinds Montenegro achtervolgt. Van het zwerfvuil en de vuinisbelten vlak naast de weg. De straathonden, de roetwolken van de autos, de drankkegels van de politieagenten die je zomaar een richting aanwijzen om maar niet te moeten toegeven dat ze het gewoon niet weten.

Even twijfel ik om mijn mental-healing setje boven te halen. Een resem geschreven herichten, aanmoedigingen van vrienden, neergepend op sigarettenpapiertjes en verpakt in een doosje waar normaal een bandenreparatiekit in zit. Dat was voor de moeilijke momenten. Moeilijk moment?

Wacht eens even: ik zit op hotel, ik heb gegeten, ik ben gezond…neen, die briefjes zijn voor een andere keer.

Ik zet wat muziek op. Het eerste liedje in de shuffle-rij is: “Don’t worry, be happy”. Inderdaad, morgen vind ik mijn motivatie, vind ik wel een landkaart, of wifi om via Google maps een weg te zoeken! Alles komt goed. Voor ik mijn tekst kan opslaan belt de receptionist me om te zeggen “that the modem is working again”.

Don’t worry, be happy.

image

image

image

image

Advertisements

3 thoughts on “Just one of those days

  1. Mieke

    Kop op Raf! Zolang je de briefjes niet nodig hebt, zit het wel goed…;-)
    Een van onze fotografen gaat regelmatig naar Albanië op vakantie, daar stond onlangs een artikel over in ons magazine, als ik er morgen aan denk zal ik er eens een pdfke van maken op ‘t werk.
    Houd de moed erin!
    Mieke

    PS Lacht die fietsbel nog naar u? 😉

    Reply
  2. mat

    Geweldig Raf, wat je doet. In een paar maanden ga je waarschijnlijk door de emoties van een heel leven. Wat je beschrijft zie je op veel plaatsen mensen die geen nagel hebben om de kont te krabben en toch hun laatste hap eten aan een ander geven, kunnen wij nog wat van leren. Mooie foto’s, ik kijk uit naar je volgende verslag.
    “Keep on pedaling and you will advance.”
    Mat, Mali.

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s