Albanian dessert

Ik zit op een klein houten bankje en staar als gehypnotiseerd naar het brandende hout van een houtkachel. Die verspreidt stilaan een warme gloed in een klein maar net hutje. Nog even en mijn jas kan uit. Ik zit in een zomerhuisje, “for parties” zoals ze hier zeggen, waarna er steevast een dikke knipoog volgt. Buiten klatert een watervalletje. Ver achter dat klaterende water, nog achter de Albanese heuvels en bergen baant de zon zich een weg tot achter de horizon.

Ik heb het gehaald: Macedonie. De aangeboden “rooms sir?” Heb ik vandaag allemaal afgeslaan. Vandaag was ik vastberaden om mijn tent op te slaan in de wildernis. Op zoek naar het avontuur dat ik sinds Dubrovnik zo hard miste. Iedere nacht een kamer of hotel. Nefast voor het budget en bovendien heb ik niet voor niets een vierseizoenen-tent gekocht.

De dag begon niet al te best. Net zoals de vorige dagen eigenlijk. Deze keer geen platte band of wegschietende ventielen van binnenbanden, wel een ontbrekend ontbijt. De avond tevoren was het duidelijk vermeld als zijnde inbegrepen, maar bon. Om een lang verhaal kort te maken: ik kon de baan op met een warme chocomelk. Dat kon alleen maar goed aflopen.

Die baan was het tweede deel van de bergpas die ik de avond ervoren niet had kunnen afmaken. Een colletje om Qaf Thane te bereiken en zo Macedonie binnen te geraken. De wind stond heel strak, natuurlijk in de verkeerde richting, exact nul graden. En dat bleef zo de hele dag. Eten vond ik pas aan de andere kant van de col. Aan het Orhid meer. Tegen dan was het kalf, ik dus, al verdronken. De benen kreeg ik niet meer rond, zelfs niet in een afdaling. Mijn tenen voelde ik al een hele tijd niet meer, want in mijn overmoed “yes, de zon schijnt” had ik mijn dunne paar sokken aangetrokken. Dat die ook minder hard naar -reeds gebruikt- roken was ook een argument.

Kortom, na de afdaling was het enige dat ik wou mijn tentje opzetten en mijn slaapzak inkruipen. Lekker warm, uit de wind, goed eten, genieten van het uitzicht. De plundering van het lokale supermarktje en de schranspartij buiten op de stoep kon nog maar weinig aan dit droombeeld veranderen. Helaas was het amper 2 uur in de namiddag.

Ik zigzagde nog een vijftiental kilometer verder, speurend naar een plekje voor mijn tent. Ver weg zag ik enkele wandelaars stilstaan om naar me te kijken. Dat gebeurt wel meer hier. Ik wuif. Zij wuiven terug. Zouden zij misschien een idyllisch plekje weten op mals groen gras?

En zo kom je dus in een zomerhuisje terecht, met kachel. En eet je ‘s avonds traditioneel Macedonisch bij de wandelaars thuis. Alles homemade, van de lichtbruisende wijn tot de zelfgdraaide worsten. En het dessert natuurlijk, maar dat recept komt wel van over de grens, van Albanie. Gemaakt van drie verschillende soorten melk…overheerlijk!

image

image

image

image

image

image

Advertisements

One thought on “Albanian dessert

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s