Everybody is Kung Fu fighting

Je hebt ze in alle maten en gewichten.
Klein, middelgroot, groot. Af en toe eens reusachtig. Ze zijn mak, tam of suf: saai.
Je hebt ze energiek, vol levenlust en vrolijk, zodat ze achter je aan komen: spannend.
Je hebt ze ook bloeddorstig. Razend en tierend. Tanden bloot, oren in de nek… Terrifying.

Op straathonden moet mijn fiets een afschrikwekkend effect hebben. Deze categorie honden houdt zich koest bij het zien van je fiets alleen al. Af en toe heb je een occasionele held die blaffend op je af komt gestoven. Deze would be’s stuur je met je stem eenvoudigweg terug naar af. De uitzondering op deze regel imponeer je met een welgerichte trap. Die moet lang niet raak zijn, de beweging volstaat.

Let op: blijf bij deze zijdelingse aanvallen, favoriete positie op vijf of zes uur, voor je kijken. De gracht inrijden of tegen tegenmoet komend verkeer opknallen is soms erger dan zo’n schurftig beest dat je schoenveter van dichtbij wil bekijken. Herhaal deze trappen ook niet te regelmatig. Voor je het weet word je de volgende dag wakker met een pijnlijke lies. Dit zou op nummer een staan wat betreft domste blessure.

Dat dit niet de aanbevolen tactiek is voor waakhonden drong in Griekenland wat laat tot me door. Daar duurde mijn eerste onderonsje met drie stevige leukerds de volle tien minuten. Misschien was mijn strategie ook niet zo overtuigend uitgevoerd. Het ging dan ook om drie beesten die mijn omschrijving ‘groot’ op slag herdefinieerden. Hier in Griekenland heeft een grote hond op zijn minst het formaat van een Sint-Bernard. Ze missen klaarblijkelijk wel het vredelievende karakter. Naar het tonnetje wijn rond hun nek kan je al helemaal fluiten.

Mijn tactiek werd dus 1 kilometer na het oversteken van de Griekse grens herzien. Resultaat van deze proefondervindingen?

Bij ruim 50 procent van de ontmoetingen neem je de angel uit de wonde door een noodstop te doen. Dat ontneemt ze blijkbaar de interesse, geeft kortsluiting in hun jachtinstinct en laat ze met een wat verdwaasde blik achter. De optie noodstop zorgt voor behoorlijk wat zwarte strepen op het asfalt, dat kan in de toekomst een waarschuwing zijn voor andere fietsers:” Opgepast, gevaarlijke hond in de buurt.” Het passeren van sommige dorpen wordt zo wel een tijdrovende bezigheid en dan zwijg ik nog over de staat van je achterband die zienderogen achteruit gaat.

De volgende tien procent van het aanvallend geweld wordt voor je ogen doodgereden door een auto. Die beesten kijken niet eerst naar links en rechts voor ze de baan oversteken. Dat geeft een behoorlijk misselijkmakende klap en ziet er niet zo leuk uit, maar is uitermate doeltreffend. Bovendien heeft dit ook als effect dat meegeholde tragere viervoetige vriendjes even de kluts kwijt zijn. Dat geeft je de tijd om te ontsnappen, terwijl je belagers met hun snuit proberen om hun leider van het asfalt te krabben.

Die laatste 40 procent? Ach. Geen idee. Gewoon bang zijn? Adrenalinerush? Hopen op het beste, niet provoceren? Of moet ik die lading gepekeld vlees, die ik in Macedonie kreeg, maar eens opeten. Misschien schuimbekken deze beesten wel van honger en niet van razernij?

Foto’s van deze bloeddorstige beesten ontbreken, dat kunnen jullie me niet kwalijk nemen. Ik heb nog geen proefondervindelijke resultaten van de effecten van het bovenhalen van een spiegelreflex met zoomlens op het aanvallende gedrag van deze honden. Misschien kalmeert ze dat wel. Wordt zeker vervolgd…

image

image

image

image

Advertisements

2 thoughts on “Everybody is Kung Fu fighting

  1. Alex Hetwer

    Hallo Raf, mooie teksten en foto’ s op je blog. Aleen jammer dat bij de foto niet staat wat en waar, maar ja, je hebt wel andere dingen aan je hoofd en voeten.
    Misschien moet je na terugkeer die teksten maar eens bundelen???
    Nieuwjaar in Istanboel wordt flink doortrappen, man!.
    Beste wensen en hou het een beetje sober met oud en nieuw.

    Alex.

    Reply
  2. Solange

    Hey Raf… idd super mooie teksten vind ik, en de foto’s zijn ook mooi natuurlijk maar ik mankeer wel iets, weet je nog?
    Nu dat ik hier ben… mijn beste wensen voor 2013! Nog veel km te doen, nog veel schitterende landschappen te ontdekken, nog veel gekke mensen tegen te komen 😉 tja de gekste zijn hier bij ons zeker, maar allé! Ik wens je veel succes met je droomreis!
    Dikke kus

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s