Always Coca-Cola

Ik heb cola nodig. Maar liefst twee liter. Niet om mijn eigen honger naar suiker te stillen, maar om soep te maken. Je leest het goed: soep, naar Taiwanees recept. Ook een hele broccoli, een kilo wortelen, tomaten, aardappels, ajuinen, knoflook, een halve kip en een tiental eieren zullen nog in de soepketel verdwijnen. De kers op de taart is een kilo spaghetti. Dat wordt smullen!

Cola dus. Makkelijk gevonden in de Dia, de lokale supermarktketen, die in het hostel als Turkse Lidl aangeprezen wordt. Net voor ik daar de kassa passeer moet ik voorbij de rekken met snoepgoed. Dat is budgettair gezien altijd een riskante onderneming met mijn zoete tand, maar ik kan er letterlijk niet aan voorbij. Je hoort me dus al van ver afkomen dat ik even vertraag, uiteindelijk volledig tot stilstand kom en met volle interesse de chocolade onderzoek. Mijn laatste stuk chocolade dateert van Kroatië en dat lijkt een eeuwigheid geleden.

Ik ben niet de enige die hier staat te twijfelen. Naast me staat een oudere man in kostuum. Hij draagt een gouden brilletje op het puntje van zijn neus en onderzoekt zo voorovergebogen de rekken dat ik vrees dat zijn hoedje ieder moment de strijd tegen de zwaartekracht zal verliezen. Zijn hoofd beweegt langzaam van links naar rechts.

Onverwacht doet hij een stap zijwaarts en recht hij zijn rug, zodat we schouder aan schouder staan. Of beter, schouder aan elleboog, hij is niet bepaald van de grootste. Zonder in mijn richting te kijken spreekt hij zachtjes een volledige Turkse volzin uit, waarna hij me met pretoogjes recht in de ogen kijkt. Dan pas beseft hij dat ik er geen snars van begrijp. Hij grijnst een keer ter verontschuldiging, trekt dan eens stevig aan mijn baard en spreekt weer een volzin uit. Zonder een antwoord af te wachten zet hij weer een stap zijwaarts, buigt zich voorover en vestigt zijn aandacht opnieuw op het snoepgoed. Ik betaal en haast me met een wat verbaasde grijns terug naar de gesneden soepgroenten in het hostel.

Net zoals de voorbije dagen koken en eten we daar samen: drie fietsers en een backpacker die tot laat in de nacht youtube-muziek door de boxen laten schallen, schaak spelen of verhalen vertellen. Net voor we onder de ruwe dekens kruipen, haal ik mijn dessertje te voorschijn. Met de bijbehorende anecdote smaakt die eens zo zoet. Net als de verrassend heerlijke cola-soep.  

image

image

image

Advertisements

One thought on “Always Coca-Cola

  1. Rembrandt

    Hi raf,

    Eens temeer, net als in ons nachtelijk gesprek van gisteren, wil ik mijn volle respect uitspreken voor je ontdekkingsreis.
    Je zult wellicht het gevoel hebben dat het niet zo speciaal of moeilijk is, welnu, dan verschillen we van mening.

    Ik ben slechts een minuscule passant in jouw reis. Met minder mooie pretogen dan die oudere turkse man en dan nog dat typische hollandse gedrag… Enfin. Voor mij blijf jij gekoppeld aan hostel Neverland in Istanbul. Ergens halverwege je reis.

    Je gaat overmorgen met Chang, je taiwanese fietsmaat die al 2,5 jaar fietst van Alaska richting huis, richting Zwarte zee.

    Ik hoop dat het goed zit met je goesting
    Zoals Jose de Cauwer het pleegt te zeggen: andersmans bord leegeten dat gaat niet als je alleen fietst. De cartouche zal vanuit jezelf moeten komen. Ik hoop voor je dat je je pronostiek van augustus 2013 haalt.

    En tot slot de fiets aan de hoogste berg spijkeren. Jouw huidige jesuslook gaat dan symbolisch over naar je ijzeren ros.
    U zij gezegend

    Amen

    Rembrandt

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s