Konijn met lood

Dat ene streepje zon. Dat zonovergoten zandstrandje waar mijn spullen wat konden drogen. Die rotskust in de woeste branding eindelijk eens kunnen zien. Die gemeende glimlach of dat knikje van de oude man op zijn krukje voor het theehuisje. Verbaasde blikken of gezwaai vanuit tegenmoetkomende mini-busjes.

De ontelbare keren dat je thee wordt aangeboden. Moest ik ze allemaal aanvaarden zat ik nu nog steeds in de buitenwijken van Istanboel thee te slurpen. Dat ene weergaloze vergezicht net voor Kuracasile, helblauw water, dreigende wolken en een stadje dat veraf lijkt te schitteren in de zon, en een weg ernaartoe die zich slingerend de dieperik in stort. Die onbeschrijfelijke stilte die hier heerst.

Die ongelofelijke rust wordt af en toe wel heel abrupt onderbroken, want knallen doet het hier regelmatig. Wat dat betreft lijkt de jaaglust van de Turken op die van de Albanezen. Eenmaal was de knal zo luid dat ik dacht dat de net voorbijrijdende vrachtwagen een klapband had. Loos alarm, want het was maar een jager die net naast me in de berm een konijn de lucht in blies. Dat vinden zelfs de Turken wat link, want er stopte meteen een mini-busje om de jager eens de levieten te lezen.

Ondertussen stond ik ook stil, met een vervelende pieptoon in mijn oren en een hart dat moeite had om te bedaren. Dan priemde er plots een bebloede wijsvinger in mijn navel en vroeg de man met pet en geweer of ik geen konijn lust. Of beter gezegd: dat maakte ik ervan, want Turks spreek ik nog steeds niet. “Neen, dank je”, was mijn antwoord, konijn met stukjes lood zei me niets. Bovendien spartelde het pluizige beestje in mijn linkerooghoek nog steeds een langzame dood tegenmoet.

Zelf schoot ik vandaag ook een projectiel af, zei het dan onbewust en volledig onschadelijk. Er rammelde al de hele dag iets, zo ter hoogte van mijn remmen. Dat verontrustte me wel met die zotte afdalingen hier. Alle boutjes en schroefjes eens aandraaien, eens zien of dat helpt. Neen hoor. Het rammelde lustig verder. Tot plots het schroefje van mijn fietsbel het vrije luchtruim koos, gevolgd door de bel zelf. De moeite om te zoeken heb ik me bespaard. Ja, die boutjes…  ook die van mijn bagadrager namen gisteren het hazenpad. En die kilometerteller heeft er nu ook echt meer en meer genoeg van, net zoals mijn eens nieuwe en zo mooi glimmende leren zadel. Oordeel zelf maar.

image

image

image

image

image
image

Advertisements

2 thoughts on “Konijn met lood

  1. Griet

    Zie maar dat uw gat niet gaat roesten!
    Van gat gesproken, hoe gaat het eigenlijk nog met het gat in uw snor intussen?
    😉

    Reply
  2. Alex Hetwer

    Dag Raf, hopelijk houdt je fiets het tot de eindbestemming,en anders: de plaatgselijke smid zal waarschijnlijk wel inventief zijn. En tja, hoe dichter bij China je geraakt, hoe minder de jagers zich dierenleed zullen aantrekken vrees ik. Hou ons op de hoogte en weet dat ook degenen die niet reageren, je blog volgen en bewonderen. Mooie foto’s trouwens, nu ik ze allemaal op mijn scherm krijg: de vorige keer dacht ik dat dat roestige blik je zadel moest voorstellen…
    PS. er nooit aan gedacht om je stukjes door een van onze kranten te laten publiceren?

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s