Donderwolkjes

Gele wolkjes, oranje wolkjes, rode wolkjes, donkere wolkjes met een fel verlicht randje, donderwolkjes. Iedere keer als je kijkt speelt de zon met ander licht. Maar eigenlijk houd je maar beter je ogen voor je gericht, op het verkeer dat hier chaotisch is.

Vrachtwagens denderen op het derde baanvak, tussenin wriemelen taxis zich een weg naar de volgende klant. Op het rechter baanvak beweegt er niet zo veel. Dat is het terein voor de dubbel geparkeerde waaghalzen en voor de minibusjes die hier hun vracht afleveren. Meestal doen die dat door zich van het middenbaanvak naar het rechterbaanvak te gooien en ondertussen vol op hun rem te gaan staan. Ontspannen kan je het rechter rijvak dus niet noemen, want de grootste heeft hier altijd voorrang. Als fietser delf je dus het onderspit. Steevast.

Samsun binnenrijden was lekker ontspannend, wat een verschil met deze heksenketel. 100 meter naar de kust toe, parallel met de drukke invalsweg, liep er een leuke promenade waar de rijkere Turk liet zien hoe rijk hij was. Dure auto’s, de ene horecazaak na de andere, een breed strand. Ik voelde me in West-Europa. Het uitzicht op de stad was ook niet slecht. Azuurblauw water met volgebouwde heuvels daarachter. Van ver leek het wel een skyline met wolkenkrabbers.

Zo realiseer je je wel plots dat dit geen stadje meer is waar je even doorpeddelt. Het tempo werd dus opgedreven, want hier gratis slaapplaats vinden zou niet van de poes zijn. En zo werd het donker en race je over de ringweg door de buitenwijken tot je de eerste bordjes richting Trabzon ziet. Het wordt gaandeweg wat landelijker en stilletjesaan kan je links en rechts al wat grasveldjes zien opduiken.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb al mijn truken uit de kast gehaald op zoek naar gratis slaapplaats, maar zoals meestal in of rond een grote stad verwijst iedereen die je aanspreekt je naar een hotel door. Heel frustrerend als de persoon in kwestie met zijn voeten in lekker mals gras staat. Maar zelfs daarop wijzen, letterlijk en figuurlijk, had geen zin.

Een hotel dus, ver boven budget. Eigenlijk een resort. Het enige dat erop zit is onderhandelen. En als dat niet naar wens verloopt, koppig stilzwijgend net naast de manager gaan staan, terwijl die buiten zijn sigaretje gaat roken. In je vuile kleren. Stinkend naar zweet. Met een wilde baard en haardos die er grijs uitziet van het stof. Gewoon blijven staan, nietzeggend. Daar wordt zo’n man in maatpak nerveus van. 5 minuten later zit ik op mijn kamer.

Ondanks de korting nog steeds balen want het verschil met gisteren is hemelsbreed: thee drinkend bij de iman, terwijl mijn tentje net naast de minaret staat. Of enkele nachten daarvoor, toen ik me liet opsluiten in een rehabilitatiecentrum, of die nacht in dat leegstaand hotel, of dat aangeboden appartement, of die keer dat mijn tentje mooi in het midden van een zandstrand stond en plots in elkaar klapte na enkele windstoten. Wat heeft me dat moeite gekost om mijn tent niet kwijt te spelen… Toch een zotte voorbije week alweer.

Ah ja, de route vandaag? 100 kilometer autostrade. Zon. Meer dan 20 graden. Toen was er nog geen wolkje aan de lucht.  

image

image

image

image

image

image

Advertisements

One thought on “Donderwolkjes

  1. Maxime

    Hey Raf,
    Ne gelukkige he man….koop u daar wat baklava en wat kaarsjes en breng de rekening eind juli maar binnen 🙂

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s