En dichter, en dichter, en…

Een piepklein hotelkamertje pal in het centrum van Trabzon. Eentje met babyblauw geschilderde muren, een bed met ietwat groezelige dekens, een nachtkastje dat wel betere tijden heeft gehad, een metalen stoel en wastafel. Boven het bed hangt er een gezellige spaarlamp. That’s it. De douche en toilet kan je op de gang zoeken, een ontbijt is er niet. Het heeft de charme van een gevangeniscel, maar het kost dan ook maar een habbekrats. De lobby daarentegen was best wel charmant.

Je wordt wakker na een veel te warme nacht. De verwarming kan je hier niet zelf regelen en staat de hele nacht roodgloeiend, alsof het hier Siberisch koud is.

De zon schijnt, de hemel is staalblauw. Ver weg zie je de besneeuwde bergtoppen die je de volgende weken voor de kiezen gaat krijgen. De was die je gisteren te drogen had gelegd op de radiator is kurkdroog, dat betekent dat je je volgende kledingstukken kan gaan wassen.

Maar die was kan wachten. Vandaag staat alles in het teken van mijn visum voor Iran. Mijn voor-aanvraag via een visumbureau werd einde januari al goedgekeurd en naar het Iraans consulaat in Trabzon gestuurd. Hoog tijd dus om naar dat consulaat te stappen en dat visum in ontvangst te nemen.

Dat betekent een wandeltochtje van 5 minuten naar een hoger gelegen gedeelte van de stad. Door de ochtenddrukte heen. Zoals in ieder stadje ziet het ook hier zwart van de minibusjes. Maaar vergis je niet, die minibusjes zijn wel degelijk wit. De zon brandt op je rug en in je nek wanneer je voor het eerst de Iraanse vlag ziet wapperen in de ommuurde tuin van een villa. Een bewakingsagent heet je hartelijk welkom en schudt je de hand. Je mag naar binnen via een deur naast de grote ingang en staat in een bureautje met een gesluierde vrouw.

Je geeft je paspoort af, vult een formulier in waarop je je persoonlijke gegevens invult, en vermeldt wie je reis betaalt, hoeveel geld je plant mee te nemen, welke grensovergang je gaat nemen. Dan krijg je een minuscuul papiertje met een rekeningnummer, het te storten bedrag en via welke bank je dat moet doen.

Op zoek naar een wisselkantoor en de juiste bank dus, waar je een nummertje trekt en je tijdens het wachten verbaast over het feit dat de bankbedienden hier niet achter gepantserd glas zitten. Engels spreken ze hier niet, maar met de 75€ cash in mijn linkerhand en het papiertje met het rekeningnummer in de rechterhand hebben ze algauw door waar je naartoe wilt. 5 minuten later sta je weer in het zonnetje met het overschrijvingsbewijs en een grijns op je gezicht. Zou het dan toch zo eenvoudig zijn?

Alle horrorverhalen over absurd lange wachttijden ten spijt heb ik die avond een 30-dagen visum op zak. Op naar Iran dus. Dwars door het koude Turkse binnenland. Nog twee weken klimmen en mijn nieuwsgierigheid wordt eindelijk beloond.

image

image

image

image

image

image

image

Advertisements

5 thoughts on “En dichter, en dichter, en…

  1. Alex Hetwer

    Spannend, spannend, spannend. Ga je langs de Ararat? Verwacht er geen resten van de ark, maar misschien wel loslopende kwade herdershonden…
    Veel succes!

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s