Vallen en opstaan

“Dear Raf,

… I guess you still in Erzurum right? Plz take bus to Dogubayazit, PLZ… from Erzurum to Dogubayazit have two high attitude about 2000meters over, I almostly die at one top…

  CHANG”

Dit is het bericht dat ik krijg als ik aankom in Doguyabazit. Net te laat dus. Een bericht van mijn Taiwanese compagnon die nu met enkele dagen voorsprong voor mij uitfietst en me wil waarschuwen voor het komende stuk.

En inderdaad, wat een wisselvallig, gevaarlijk koud weer was dat op die passen. Mist, ijsregen, sneeuw, hagel, wind en zon, vriezen en dooien op een hoogte waar je toch moet beginnen uitkijken. Een lekker zonnetje kon binnen het kwartier omslaan in een sneeuwbui. Of andersom.

Dit wisselvallige weer gaf bij momenten spekgladde wegen. En dus ook valpartijen. Frustrerend als de weg zo glad wordt dat je je fiets na een valpartij niet eens meer overeind krijgt. In een poging tot schuif je je fiets gewoon voor je uit of sla je zelf weer tegen de vlakte.

Wat dit weer met je versnellingen doet, daar zwijg ik even over. Ook tintelingen en elektrische schokjes in de vingertoppen tekenen present. Iedere keer als je je vingers beweegt of zelfs maar iets aanraakt. Niet meer voelen of je nu koude of warme handen hebt. Gewoon niets voelen. Pijnscheuten in handen en voeten wanneer je je lichaam eindelijk weer op temperatuur krijgt. Ik dacht dat we nu wel stilaan wisten wat koude was, maar Turkije blijft verbazen.

Op nummer een en twee van de dingen die je niet wilt als het koud is: nattigheid en harde wind. Beiden zorgen ervoor dat je kledij zijn werk niet meer doet. Twee paar handschoenen, twee paar sokken waarvan een waterdicht, waterdichte schoenen… Het mocht niet baten. De koude gaat er los doorheen. Fijne sneeuw die over de weg raast en zich via ieder kiertje een weg baant naar stukjes bloot vel, diep verborgen onder enkele lagen kledij.

Hel is het wanneer op zo’n ijskoud moment je ketting breekt en je zonder handschoenen een kwartier aan de slag moet om reparatiegerief op te duikelen en te herstellen.

Hemel wanneer je vijf minuten later in een tanstation mag gaan opwarmen rond een houtkachel. Nu ja, houtkachel. In het tankstation waar ik kon opwarmen werd eerst een lading lege plastieken verpakkingen in de kachel gekapt, vervolgens een handvol katoenen lonten, een litertje benzine, en dan pas enkele houtblokken. Dat geeft op zijn minst gezegd een scherp geurtje.

Aangekomen in Doguyabazit kan ik alleen maar bedenken dat ik de afgelopen dagen door een van de spectaculairste gebieden van Turkije heb gefietst. Het was misschien wat riskant, en misschien klinkt bovenstaande niet zo vrolijk, maar ik heb me geamuseerd en had het voor geen geld van de wereld willen missen.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Advertisements

5 thoughts on “Vallen en opstaan

  1. Fabien

    chilling, en wij maar zagen dat’t zo lang koud bleef, ‘t geeft goesting om ook eens die compleet onbekende buurt te ontdekken, maar mssn toch 2 maand later… Vermoed dat de komende maanden er nog van die landschappen zullen komen Iets van Ararat gezien, die is percies in zichtafstand

    Reply
    1. Raf Post author

      Juist, Mount Ararat. Behoorlijk indrukwekkend en van heel ver te zien tussen de opklaringen door! Zeker eens tot hier komen, loont de moeite!

      Reply
  2. Mat van Dillen

    Keep it up, I am impressed.
    Never too late, if you don’t do it, you will regret it:)
    A story to tell.
    Proudly
    Mat

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s