Victory is ours

Iran: wat weten we daar nu eigenlijk over als je politiek even links laat liggen? Na een weekje fietsen weet ik dit te vertellen:

Iran lijkt wel in een andere wereld te liggen. De grensovergang aan Dogubayazit ligt op een heuvelrug, waardoor Iran als het ware enkele honderden meters lager aan je voeten ligt. Bovendien ligt hier geen sneeuw meer in de dalen en zie je weer bomen, waardoor het plots weer makkelijk wordt om prachtige kampeerplekjes te vinden.

image

image

De wegen zijn lang en recht, redelijk goed onderhouden en regelmatig zijn er bankjes waar je kan genieten van het voorbijrazende verkeer. Benzinestations zijn hier niet zoveel. Die benzine zou hier overigens gerantsoeneerd zijn: 60 liter per maand en dat kost omgerekend 6 €. Na die 60 liter verdubbelt de prijs tot 20 eurocent per liter.

image

Het verkeer bestaat voor de helft uit vrachtwagens, waarvan een groot deel als verouderd bestempeld mag worden: Duitse Mercedessen, Amerikaanse Macks en Britse Leylands. De andere helft zijn lokaal geproduceerde Paykans, meestal wit, pick-ups, steevast blauw, de immer gele taxi’s en andere vierwielers van Aziatische makelij. De Traktor-emblemen, sjaals of vlaggen in en rond deze vierwielers zijn voetbaliconen. De voetbalploeg in Tabriz wordt gesponsord door een tractorenfabriek…

image

image

image

De landschappen zijn behoorlijk afwisselend met weidse uitzichten. Hier en daar snijden beekjes en rivieren diepe groeven in het landschap. De meeste waterlopen staan behoorlijk droog en laten grillige slibsporen achter.

image

image

image

image

image

image

image

image

Thee drinken doen ze hier ook, maar in plaats van de suiker in je thee te kappen, steek je het klontje suiker tussen je tanden en drink je zo je thee.

Gastvrij zijn ze altijd, macho meestal ook. Met hun motorfiets, kudde schapen, kapperszaak, vrachtwagen of gewoon zichzelf. Ze poseren gezwind waarbij ze vaak zelf om een foto vragen.

image

image

image

image

In plaats van over Iran hebben de mensen het hier eerder over Oost-Azerbeidjan, dat een mengelmoes van Azeri’s, Koerden, Turken en  Armeniërs is. De moedertaal van de meeste mensen waarmee ik tot nu toe sprak was geen Farsi maar Turks of Armeens.

Eens het hier begint te regenen verandert dit woestijnachtig gebied in een grote kleverige modderpoel die zich tussen je wielen, remmen en versnellingen vastzet tot je geen meter meer voor- of achteruit kan. Je denkt dus best beter tweemaal na voor je die zandweg inslaat op zoek naar een plaats voor je tent. Dat kan je een uur duwen, trekken, vloeken en kuisen besparen.

image

Tot slot is de bewegwijzering bijna steeds tweetalig. In Farsi en Engels. En dat is maar goed ook. Zelfs al betekent dit dat je in tunnels je lichten moet on “swichen”…

image

image

Advertisements

4 thoughts on “Victory is ours

  1. Karine

    Well done Raf, but I guess Theran will be another story … Kisses from sunny Brussels, si si 🙂

    Reply
  2. Frank

    A fantastic and inspirational story so far. It reads like an exiting book.
    Looking forward to the next episode. Keep up the good work!

    greetz from Holland

    Reply
  3. Alex Hetwer

    Hoy Raf, ook blij dat je weer bent opgedoken. Ik vreesde al dat je in Ayatollastan geen internet kon gebruiken. Zoals steeds mooie foto’s en boeiende verhalen. Fiets ze!

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s