Vliegende tapijten

Het is ‘norooz’ en dus vakantieperiode in Iran. Met hebben en houden trekken de Iraniërs naar de heilige stad Mashhad, een kleine 200 kilometer van de Turkmeense grens. Ieder jaar zijn ze met zo’n 5 miljoen, deze pelgrims die de graftombe van Iman Reza willen bezoeken. Iman Reza was de 8e van 12 geestelijke leiders en voor de sjiitische moslims voldoende reden om de drukte te trotseren en naar het imposante gebouwencomplex in het noord-oosten van Iran te trekken.

image

image

De plaatselijke hotels kunnen deze piek aan overnachtingen niet aan, vandaar dat je net buiten de stad gigantische campings kan zien waar de pelgrims hun felgekleurde tentjes neerzetten. Het lijkt wel de camping van een festival.

Ook op de weg tussen Teheran naar Mashhad geeft dit een behoorlijke drukte. Files, overvolle parkings aan benzinestations waar lange wachtrijen staan, ieder schaduwrijk plekje in dit woestijnachtig gebied staat vol met auto’s en tentjes. En dan wordt er gebarbecued op een tapijt rond een gasfles. Een gezellige boel en makkelijk om contacten met de lokale bevolking te leggen. Of met een groepje Irakezen, die te voet op pelgrimstocht is. Afzien lijkt hier wel het motto te zijn, want buiten een flesje water en een fototoestel hebben deze mannen niets op zak.

image

image

Het binnenrijden van deze miljoenenstad ging vlot. Met dank aan een lokale vrijwilliger die de laatste kiometers op de autostrade en de ring met de auto voor me uitreed. Ik had dus maar te volgen. Dat betekende ook gezellig rode lichten negeren. Tot het kruispunt waar plots een politieagent gespot werd en mijn helpende hand een noodstop maakte. Ik scheerde rakelings langs de auto af en kwam op enkele meters van het midden van het kruispunt met piepende banden tot stilstand. De politieagent nam het laconiek op en vroeg: “Country?”

Ik maakte me meer zorgen om de staat van mijn achterband. Ik hobbelde nu al enkele dagen rond met een gescheurde achterband waar mijn binnenband zich stilaan een weg naar buiten baande. Dit werd vakkundig aan de kant van de weg hersteld met een achtergelaten binnenband van een vrachtwagen. Maar deze noodstop was waarschijnlijk teveel van het goede en kon mijn plan om met de eerste set buitenbanden tot in Oesbekistan te geraken wel eens doorkruisen. Ook mijn gescheurde en volledig ontregelde voorderailleur zou wel eens roet in het eten kunnen gooien. Voorlopig was het behelpen door manueel de ketting op een ander blad te leggen.

image

Hoe dan ook. Ik geraak in mijn guesthouse waar ik kan rusten tot ik mijn Turkmeens visum te pakken heb. Even geen dwalende lichtjes meer midden in de woestijn van een verdwaalde herder. Geen blaffende herdershonden meer rond mijn tent. In de plaats daarvan echt Iraans eten en, misschien nog belangrijker, gewassen kleren.

Andere nieuwtjes? 9 dagen rust in de woestijn. Kartonnen politiewagens en de Iraanse passie voor vlaggen. Prachtige verlaten nederzettingen waar je kan verdwalen in vervallen kamertjes en steegjes. En in je eigen verbeelding.

image

image

image

image

image

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s