Hobbelpaardje op speed

Niet onaardig. Zowat dezelfde leeftijd. Turkmeens. Maar als ze lacht blinkt een rij gouden tanden je tegenmoet. Dat is best wel verschieten. Of ze niet meemag op de fiets, mee naar Oesbekistan om te trouwen. Ze dringt aan, ” I’m serious!” voegt ze er aan toe.

image

Ik overweeg even… De huidige prijs van goud indachtig kan dit een winstgevend zaakje worden. Ik voel even aan mijn portefeuille waar niet meer dan 45 $ in zit, kom tot besluit dat dit niet genoeg is om de exportrechten van al dat edelmetaal richting Oesbekistan te betalen en spring vlug weer op mijn fiets. Later, zo blijkt, zal ander vrouwvolk met een beter gebit zich nog aan mijn voeten werpen, op jacht naar de rijke westerling.

image

Veel tijd valt er niet te verliezen hier in Turkmenistan. Een vijfdagen-transit visum om de 450 kilometer door de woestijn te fietsen is niet overdreven veel. En terwijl het niet bepaald meezit met de wind ben ik er ook nog eens in geslaagd verkeerd te rijden. Een enkele doorgaande weg is er op mijn kaart te zien. Een makkie zou het worden. Maar als ik de herkenningspunten van mijn weg vergelijk met die op mijn kaart weet ik dat er iets mis is…

Ondertussen rammelen ook mijn tanden uit mijn mond op het rotslechte wegdek en begin ik te begrijpen waarom sommige mensen een nieuw setje nodig hebben.

image

De race door Turkmenistan zoals ik ze voor ogen had, is een slakkegang geworden. Over hobbels en kuilen, vechtend tegen de wind. Het landschap is gelukkig de moeite. Tenminste als je van woestijn houdt. Wildkamperen kan ik ook in Turkmenistan, want het voordeel van dat transitvisum ten opzichte van een gewoon visum is dat je je niet iedere avond bij de plaatselijke autoriteiten moet laten registreren en dus niet verplicht op hotel moet. Midden in de woestijn kamperen dus, in fijn zand waar de wind mijn tentje tegen de morgen helemaal doet scheefzakken. Met heerlijke geuren van bloemenveldjes vol klaprozen naast de weg. Met dikke kevers die je vanuit je tent voor je neus een holletje in het zand ziet en hoort graven. Om vervolgens, wanneer het holletje inzakt, enkele centimeters verder weer naar boven ziet kruipen en met een tikkend geluid verder hoort lopen om het ergens anders opnieuw te proberen.

image

Warm is het hier natuurlijk wel. Dus trek ik goed voorbereid met 18 liter water diep de woestijn in richting Oesbeekse grens. 150 Kilometer niets als zand, zo hadden ze me verteld. Een anderhalve dag fietsen. Een liter water per 10 kilometer. Plus water om te koken. Omdat ze op de lokale markt in Mary wortelen, augurken, mandarijntjes alleen maar per kilo verkopen puilt de kanozak bovenop mijn achtertassen uit.

De volgende dagen Turkmenistan blijven gevuld met kleine tegenslagen. De wind blijft hetzelfde treiterige spelletje spelen, het wegdek verbetert gelukkig ietwat. Mijn kilo wortelen vind ik nog geen 10 uur later gestoofd terug. Half rottend, met maaien die dit warme weer ongetwijfeld ook maar puffen vinden. De poot van mijn fiets breekt af, wat in een woestijn betekent dat je je fiets nergens kan stallen rijdens een rustpauze. Tenzij je je fiets neerlegt en het beste hoopt in verband met die fles olijfolie.

De scheur in mijn achterband wordt groter en groter, de noodreparatie in Iran geeft het op. Voor mijn binnenband door dat gat puilt en ontploffen zal, besluit ik de buitenband te vervangen. Na 8500 kilometer mag hij voorlopig op rust. Eindelijk kan ik mijn nieuwe zware buitenband opleggen die ik al drie maand vanuit Istanboel meezeul. Ook een van de voortassen koos het hazenpad toen een van de ophangingshaken uit elkaar rammelde.

image

Wat die wortels betreft. Zij waren tot nu iedere dag het hoofdbestanddeel van mijn eten. Driemaal per dag. Zonder deze wortelen en met een kookstel dat het gevecht met de wind niet meer aankan zit er maar een ding op: honger lijden. Of om het met een eufimisme te zeggen: vasten. Zien hoe ver ik mijn lichaam kan drijven. In mijn trainingsschema voor de 20 kilometer lopen stonden ook sessies op nuchtere maag om de weerstand te verbeteren. Ik onbijt dus een laatste keer. Een dikke lenzensoep met twee ajuinen en een restjes niet-rotte wortels. Buiten drinken en een handvol dadels houd ik dit dieet 30 uur vol. Tot ik net voor de grens voorbij een marktje rijd en een brood binnenwerk met een tomaat en twee augurken.

En dan gaat het weer gaat verder door de douanecontroles aan de Oesbeekse grens. Ze openen mijn portefeuille, prullen met mijn fototoestel tot ik het beu ben en maak me kwaad wanneer ik ze op de delete-knop zie duwen. Mijn first aid kit zullen ze een half uur lang onderzoeken en verifiëren met een lijst op een ouderwetse computer.

Gelukkig laten ze me vlug door op het moment dat ze vragen mijn volledige bagage te openen en uit te spreiden en ik als eerste de tas open waarin bovenin mijn vuile was zit. “Ok. Go mister.”

Die dag eindig ik net voor middernacht in Bukhara. Na een spurt van 200 kilometer, waarvan de laatste 90 in het donker. Turend in het schijnsel van mijn voorlicht om de grootste hobbels te vermijden. Lekker fris in de avondkoelte en alle geuren die daarbij horen. Zintuigen gefocust op 10 vierkante meter verlicht asfalt, de eenzame wakkere hond die mij achterna zit, de nachtdiertjes die voor me de berm inschieten.

image

Om tien voor twaalf sta ik aan de bed and breakfast. Ik sleur mijn fietstassen naar boven, ga met kleren onder de douche staan vooraleer ik alles begin te wassen. Ik plof op mijn bed en zoek naar de laatste fles water. Maar die heb ik blijkbaar net voor zonsondergang weggeven aan enkele dorstige herders. Mijn experiment wordt dus verlengd tot aan het onbijt van de volgende morgen…

Zijn verder nog opvallend: de indrukwekkende caravanserai even voor de Turkmeense grens en het opvallend groene landschap, de laatste bonte ronde punten in Iran, megalomanie en gammele bruggen in Turkmenistan.

image

image

image

image

image

image

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s