Good people, bad people

Imposant, met een brede, zware mantel die opbolt in de wind stuift de ruiter op mij af. Iedere hoefafdruk doet een stofwolkje opwaaien in het droge maar groene landschap. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en vraag me af of ik nog droom. Voor het antwoord op die vraag gevonden is, torenen paard en ruiter hoog boven me uit en ratelt de ruiter in rad Russisch waar ik vandaan kom, of het niet koud was deze nacht en waar ik naartoe ga. Ik stamel wat verrast dat het niet zo koud was en maak duidelijk dat ik vanuit België naar Mongolië probeer te fietsen. Met een korte knik verdwijnt de ruiter op het ongezadelde paard even snel als hij aanstormen kwam. Enkel de sporen in het zand blijven over… 

Ik zit nog steeds als versteend op dezelfde plaats: in het gras voor mijn tent. Ik grijns wat en bedenk hoe divers het uitzicht van de mensen hier is: Oosters, blanke en blonde Russische gezichten, Centraal-Aziatische gezichten. Een mengelmoes van culturen, talen en gebruiken. Russisch Oesbeeks,Tadjieks, af en toe wat Turks of Farsi maken het leren van nieuwe woorden er niet makkelijker op.

Deze ochtendlijke ontmoeting is slechts een van de vele ontmoetingen die ik had sinds het vertrek uit Tashkent en Samarkand. Daar moest ik politieagenten tot drie maal toe omkopen voor ik mijn Tadjieks visum in handen had en bleken we, enkele Franse toeristen en ik, vaak een attractie op zich voor de plaatselijke bevolking.

image

image

Sommige ontmoetingen van de laatste dagen zagen er best wel bedreigend uit. Zo was er de Lada die mij voorbijstak en me net achter de eerstvolgende bocht opwachtte. Er werden 4 portieren opengegooid en 4 jonge kerels kwamen wild zwaaiend en roepend op me afgelopen… Ik verstond er geen fluit van, totdat een van hen een gsm bovenhaalde omdat ze met mij op de foto wilden.

Net zoals in de voorgaande landen waarschuwen ze ook hier in ieder dorp voor het gevaar dat loert in het volgende dorp. Ik antwoord dan meestal dat ze wellicht overdrijven en dat ik dit verhaaltje al 6 maanden moet aanhoren. Goed en slecht heb je overal. En gelukkig helt de balans nog steeds over in het voordeel van goed.

Zo was er de jonge fietsende broodverkoper die me deed stoppen om een brood cadeau te doen. Een andere jonge fietser die een wedstrijdje wou rijden. Er was de vrachtwagenchauffeur met pech, de trotse chauffeur van de lichte vrachtwagen die bijna liefkozend met uitgestrekte armen zijn voertuig probeerde te omarmen.

image

image

image

image

Erwaren talloze herders die in de morgen of avond nieuwsgierig aan mijn tent opdoken en heel geïnteresseerd waren in mijn uitrusting. Kinderen die er tijdens een rustpauze kwamen bijzitten en met grote ogen rond mijn fiets of fototoestel bleven draaien. Helemaal uit de bol gingen ze wanneer ik ze zelf foto’s liet maken. Verkoopsters in een supermarktje die minutenlang stonden giechelen omdat er plots een zwetende en stoffige toerist uit het westen binnenviel. En nadat ik zowat de halve winkel opgekocht had, wat niet zo moeilijk was, mij op een ijsje trakteerden. Dat bezorgde mij twee uur later de diarree van mijn leven. Arbeiders op een vrachtwagen die van heel ver smeekten om een foto en me met gejuich onthaalden toen ik mijn fototoestel bovenhaalde. De vrolijke familie op de pas tussen Samarkand en de Tadjiekse grens die me na een voormiddag moddergevecht opnieuw aan het lachen kregen. Dat komt ervan als je kilometers ver een canyon inrijdt om te overnachten en het onweer van die nacht de wegen verandert in een modderpoel met kleverige brij.

Ik kijk al uit naar het volgende dorp!

image

image

image

image

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s