Non-verbale communicatie

Je hebt twee soorten gesprekken met de lokale bevolking. Goede en minder goede. Het minder goede gesprek volgt het patroon “vanwaar kom je, waar ga je naartoe en ben je maar alleen?” Het betere gesprek volgt het patroon van het slechte gesprek, maar voegt eraan toe “hoe heet je, ben je getrouwd, hoe lang ben je al onderweg, waarom heb je een baard” om te eindigen met “hoeveel geld heb je bij je?” Voor iemand die de taal van het land niet machtig is, is dit het maximum dat eruit te halen valt.

Dit soort gesprekken begon ik stilaan beu te worden. Zeker omdat je iedere tien minuten je standaardantwoorden te voorschijn mocht toveren. Je kan er een pak lol mee beleven als je je probeert voor te doen als een 50-jarige Afrikaan, maar ooit is ook hier de leut van af. Neen, ik had nood aan iets anders.

Twee dagen geleden werd ik uitgedaagd door een puber op zijn fiets. Trots twee meter voor me uitrijdend en steeds maar achteruitkijkend. Druk gebarend en roepend naar vrienden aan de kant van de straat. De oudjes zittend op bankjes in de schaduw maar grinniken, de vrouwen op de markt aan het schaterlachen en aan het wijzen. Ik werd voorbijgestoken door de lokale fietskampioen en heel het dorp had het gezien. Iedereen die me een beetje kent weet dat ik dit als een uitdaging zie. Erachteraan dus. Recht op de trappers, sleurend en rammelend over de putten en kuilen van de dorpskern. De pret kon niet op, mijn uitdager grijnsde tot ver achter zijn oren, er klonken aanmoedigingen aan de kant van de baan: kermiskoers in het achterland van Oesbekistan! Ik won de koers, maar bloemen heb ik niet gehad. Toen toch niet.

wpid-rps20130430_182921.jpg

Hiermee was de toon wel gezet. Ik had weer een leuke bezigheid. Sindsdien werd iedere fietser als een tegenstander gezien en uitgedaagd tot hij toehapte. Voorlopig won ik alle koersjes. En dan word je overmoedig natuurlijk. In een afdaling na een colletje kwam er een Lada naast me rijden. Okerkleurig. Afgeladen vol met een openstaande koffer en de passagiers met open monden starend. Ik twijfelde niet. Remmen los en bijtrappen. Slalommend tussen de kuilen tegen net geen zeventig naar beneden. Halverwege de afdaling hield ik het voor bekeken. De risicos werden te groot, mijn fietstassen waren losgeschoten en zwabberden van links naar rechts.

Ik stopte aan de kant van de baan. De Lada stopte ook, net zoals achteroprijdend verkeer dat doorhad wat er net gebeurde. Er werden handjes geschud en duimen opgestoken.

Ik voelde me opnieuw alsof ik leefde. Na eerst een week in een landschap zo plat als een pannenkoek, dan een week op hotel op zoek naar mijn Tadjieks visum, was dit hetgeen ik miste. Fietsend door een streek waar maar weinig toeristen komen, en zonder ook maar een woord te spreken fantastische momenten beleven waar zowel de lokale bevolking als ik iets aan heb.

wpid-rps20130430_182032.jpg

Verder nog vermeldenswaard: steeds slechtere wegen, samenscholingen waar je ook maar stopt, afgelegen kampeerplekjes, waarschuwingsborden met meerkeuze mogelijkheden en mooie uitzichten.

wpid-rps20130430_182135.jpg

wpid-rps20130430_182106.jpg

wpid-rps20130430_181957.jpg

wpid-rps20130503_171622.jpg

wpid-rps20130430_183723.jpg

wpid-rps20130430_184019.jpg

wpid-rps20130430_181801.jpg

wpid-rps20130430_183648.jpg

wpid-rps20130430_181546.jpg

wpid-rps20130430_183612.jpg

wpid-rps20130505_132847.jpg

Advertisements

One thought on “Non-verbale communicatie

  1. Fabien

    zijt toch voorzichtig met die lada’s, ze zouden nog eens uiteen kunnen vallen als ze te snel rijden 😉
    great campsites

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s