Grand theft donkey

“Ie…inder…aben…ein…oche…e…ohlen!!” klinkt het gefrustreerd vanuit de diepte. Ver voor me zie ik Sophie wild gesticulerend naar een van haar fietstassen kijken, waarop ze haar fiets in het gras gooit en met de handen naar het hoofd grijpt.

Het duurt nog even voor ik de ernst van de situatie doorheb. Ik daal verder af en beneden aan de oever vertelt Sophie me dat het kookstel uit een van haar fietstassen verdwenen is. Verdorie. Gestolen door een van de kinderen die we in het vorige dorp tegenkwamen. Mijn kookstel gaf enkele weken in de Pamir de geest, dus nu zitten we echt zonder.

Wat nu?

Gelukkig heeft een ruiter de commotie opgemerkt en komt op ons toegedraafd. Met hand en tand leggen we uit dat we zonet bestolen zijn door een groepje spelende kinderen op ezels. We hebben foto’s van de kinderen, dus vragen we de man of hij ze kent en weet waar ze wonen. “Njet”. Helaas. Maar hij haalt zijn zoontje erbij die zijn leeftijdsgenoten vlot herkent en zegt dat ze in het vorige dorp wonen.

De ruiter wil ons wel helpen en maakt ons duidelijk dat hij na zijn werk het kookstel kan terughalen. We vrezen dat de kinderen in tussentijd het fragiele kookstel zouden kunnen beschadigen, dus neem ik het Russisch woordenboekje, laat mijn bagage achter bij Sophie en rijd ik over het onverharde colletje terug naar het vorige dorp.

Daar kom ik met een bonzend hart aan, vol adrenaline en verontwaardiging over wat ons overkomen is. Drie zestienjarigen spot ik daar, die ik mijn foto’s toon en in korte zinnen en veel gebarentaal uitleg dat die kinderen mijn kookstel gestolen hebben en dus wil weten waar ze wonen. “Gide domo”, waarop ik naar de kinderen op de foto wijs. Ze lachen wat en kijken me wat onzeker aan. “Please”, zeg ik, “help me”.

Ze blijven lachen en veroeren geen vin. Ik geef een van hen een duw en brul ze in het Engels toe dat dit niet om te lachen is. Dan komen ze in actie… Via andere helpende dorpelingen heb ik twee uur later het kookstel weer in handen. Volledig gedemonteerd, maar alle onderdelen zijn aanwezig.

Ondertussen staat wel heel het dorp op stelten, ben ik bijna twee keer in een vechtpartij verzeild geraakt en is een van mijn sandalen stukgeraakt toen ik behoorlijk impulsief een spurtje dwars door een wel heel kleverige modderpoel wou trekken om een van de vluchtende daders achterna te gaan. Mijn actie werd gelukkig overgenomen door de ruiter van daarstraks, die in galop in ware cowboystijl de jongen achternaging.

image

De koker had ik dus terug. Ik kon met opgeheven hoofd terug naar Sophie die voor haar voeten in het zand een zonnewijzer in elkaar geknutseld had om aan te tonen hoeveel tijd dit alles gekost had. We vierden de overwining met een thee en wat brood.

Wisten we toen veel dat de koker de volgende dag de geest zou geven en dat we ons de volgende dagen moesten behelpen met kampvuurtjes…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s