Steppegras

Highway to Hell, brult ACDC in mijn oren. En het klinkt hard genoeg om het uitgaande verkeer van Almaty te overstemmen. Hell waren de eerste kilometers alvast niet. Glad asfalt, licht windje in de rug, iets boven de 40 graden. Zelfs het drukke verkeer deerde me niet want dat hoorde ik namelijk niet. Die mp3-speler had ik eerder moeten kopen…

De motivatie zat redelijk goed, de benen konden beter. Dat komt ervan als je meer dan een maand niet kan fietsen. Toch voelde ik me super, met waanzinnig veel eten, drank en genoeg muziek voor de volgende dagen.

Die nacht lag ik wat op mijn rug naar de sterren te staren en verbaasde me voor de zoveelste keer over de schaduwen die de maan te voorschijn wist te toveren. Veel sliep ik dus niet. Eerst sterretjes zien en dan kwam plots de wind opzetten die mijn lakenzak, die los over mij heen lag, van mijn lijf blies. Dan toch maar in mijn veel te warme winterslaapzak kruipen, die tent bleef voor de zoveelste nacht ingepakt in mijn fietstas.

De morgen was dus pijnlijk. Niet genoeg slaap en benen die niet echt meewillen. En dan klimt het kwik gezwind naar de 55 graden. Moordend. Het leek alsof de tegenwind recht uit een haardroger kwam. Minstens 10 liter vocht dronk ik die dag, dat meteen via alle poriën in mijn lichaam naar buiten droop. Mijn lippen en tong plakten aan elkaar en als ik mensen moest uitleggen waar ik vandaan kwam klonk het antwoord wel heel schor.

Gelukkig zijn Kazachen schatten van mensen. Een liter gratis thee en koekjes, een liter van het goedje dat ze in Turkije ayran noemen. een meloen en een stuk kaas, een balpen en een casette Spaanse gitaarmuziek, een gek hoedje om me te beschermen tegen de zon. Best wel vrijgevig! En dat brak de eentonigheid wat.

Nu is het weer avond, de tweede dag na het vertrek. Mijn benzinebrander heeft na een eerste succesvolle branding na de herstelling met een reparatiekit van thuis volledig de geest gegeven. Geen thee, geen warm eten. Maïs uit blik. 340 gram. Een stuk brood. Miljaarde ik heb honger.

En toch zal ik je krijgen, vervloekte steppe!

image

image

image

image

image

image

image

Advertisements

One thought on “Steppegras

  1. Patty

    ha Raf,
    sinds een tijdje lees ik je blog en ben onder de indruk van je fietstocht. Ik heb zelf net een tocht(je) gemaakt van 1800 km en dacht dat ik het warm had met 38 graden, maar 55????
    Petje af! Leuk om je verhalen te lezen en prachtige foto’s te zien.
    Veel plezier nog verder en succes met de benen.
    Groet uit Nederland van Patty

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s