Yes we khan

Onwerelds en onnatuurlijk voelt het. Na bijna tweeduizend kilometer ongerepte natuur in een miljoenenstad aankomen. Stank, drukte, toeterende auto’s, kilometers lang in langerekte industriezones waar de ene na de andere chinese vrachtwagenconstructeur zijn waren probeert aan te prijzen tussen nieuwe supermarkten waar de verf op de muren nog niet opgedroogd is.

Reisplezier zal ik in deze stad niet meer vinden, zo weet ik uit ervaring, maar eten blijkt hier geen probleem. Op zich is dat na drie weken dieet een vreugdekreet waard.

De laatste kilometers verkramp ik volledig van de stress. Zonder achterrem de stad inrijden in dit verkeer? No way dat ik hier een ongeval heb. Ik wil tot de laatste meter het centrale plein oprijden!

Dan kom je aan. Het hoofd volledig leeg. Als het ware gevoelloos. Doodop na 170 kilometer met veel te veel wind. Verkleumd en hongerig zet ik me op een van de bankjes op het plein. Jonge Mongolen met bmx-jes komen schuchter dichterbij om foto’s nemen en denken dat ik het niet merk. Ik laat ze maar doen en probeer even te genieten van de aankomst.

Net zoals ik al dacht gebeurde het echte aankomen eigenlijk bij het overschrijden van de Russisch-Mongoolse grens. Daar gebeurde de magie. Het kippenvelmoment. De bekroning van 10 maanden fietsen. Onderweg in het land zonder wegen en weinig bevoorrading, waar de nomadencultuur nog leeft en de mensen heerlijk rechttoe rechtaan zijn. Het gestomp en geduw moet je er bij nemen.

De rest van de avond spendeer ik met het zoeken van een hostel. Een douche, een bed, een veilige plaats om te slapen. Het voelt onnatuurlijk, een absolute anti-climax, maar hell what a trip it was!

image

Advertisements

7 thoughts on “Yes we khan

  1. Frie Hetwer

    amaai! wat een feest zeker? proficiat en inderdaad: RESPECT! en ook bedankt voor de mooie foto’s en de verslagen…wat een reis.. geniet van de luxe!

    Reply
  2. Frank

    Zo’n 7 maanden kwam ik op je blogsite terecht en wat heb ik genoten van je avonturen, je foto’s en manier van schrijven. Dank je wel!

    Deze trip pakken ze je nooit meer af.

    Reply
  3. Gert

    Ook ik kan enkel alleen maar een diepe buiging voor je maken, wat een prestatie!!!
    Het was een genot je verhalen te lezen en je prachtige foto’s te bekijken die je verhalen kleur gaven. Ben je nog van plan een boek over deze reis te schrijven?

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s