Bord, wasbord

Veel heb ik niet meer nodig. Ik voel dat ik ieder moment kan beginnen flippen. Het voortdurend gedender op wasbord maakt me zot. De pijn aan enkele open wondes aan mijn zitbeentjes is niet te harden. Iedere schok dreunt door tot ergens in mijn achterhoofd. Vertragen gaat niet, want de frequentie van het wasbord waar ik over rijd werpt me dan gewoon uit mijn zadel en doet mijn fiets van links naar rechts bokken. Ideaal is rond de 20, 25 kilometer per uur rijden, dan vlieg je als het ware over de topjes van hobbels heen. Maar geen sprake dat ik die snelheid vandaag haal. Doodop, ik heb eten nodig!

image

image

Ik bevind me op het langste stuk weg zonder dorpjes of steden. In het laatste dorpje op de kaart was er geen winkel en dat betekent een dikke streep door mijn rekening. 10 Liter water voor 240 kilometer niets, dwars door de uitlopers van de Gobi, dat wordt heel krap.

Gelukkig staat het geluk aan mijn zijde. Eerst stopt er een vriendelijke Mongool uit Ulan Bataar die me een halfvolle 5 liter fles schenkt. Net daarna stopt een team van de Mongol Rally voor een praatje dat uiteindelijk meer dan een uur zal duren en me een sinaasappel en een appel oplevert in ruil voor wat zoetigheid.

Verder gaat het, met nieuwe moed. Door gortdroog woestijngebied. Enkele honderden kilometers lang niets. Pure stilte, slechts enkele auto’s of vrachtwagens per dag, sublieme kampeerplaatsen en opperste geluk wanneer een Australisch motorfietskoppel naast me stopt en we later in de avond samen kamperen.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Het grappige is dat ik de avonturen van dit koppel al ken. Hun ongeval op de Pamir, waar ze door een passerende vrachtwagen in een ravijn werden geknikkerd, werd maanden geleden al met de Pamir-tamtam doorgeseind. Het ongeval overleefden ze met de schrik. De motorfiets werd door vriendelijke Tadjieken met een menselijke ketting stap voor stap naar boven gesleurd. Weken later was hun motorfiets hersteld en konden ze weer op pad.

Verrassend was ook dat ze Noah kenden van een motortrip in Marokko. Ik kende Noah dan weer van een vroege ontmoeting in Griekenland en ontmoette hem opnieuw op de Pamir en in Osh. De wereld is klein hier in Centraal-Azië en Mongolië. Iedereen kent iedereen, en straffe verhalen verspreiden zich als een lopend vuurtje!

Advertisements

One thought on “Bord, wasbord

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s