Last border

26 augustus 2013. Mijn hart maakt een sprongetje. De klap waarmee mijn Mongools visum wordt afgestempeld zindert nog na. Een adrenalinekick van jewelste na een dag wachten en aanschuiven.

Vlug terug naar buiten, door de regen, een spurtje naar het minibusje. Minibusje? Ja, de Russen vertelden me dat dit geen granitsa-grens voor velociped-fiets was, en dat ik deze grensovergang dus niet kon gebruiken. Maar als ik mijn fiets op het dak van een minibusje kon zwieren dan mocht ik wel passeren. Zo gezegd zo gedaan.

Tot bleek dat de papieren van het minibusje niet in orde waren. Minibusje terug naar Rusland. Daar stond ik dan in niemandsland. Uitgecheckt en wel, maar verder fietsen mocht ik niet. Wachten op het volgende minibusje dan maar! En zo geraakte ik over de Mongoolse grens.

Een kilometer na die grens stopt het minibosje in een van de guurste grensdorpjes die ik op deze reis al tegenkwam en wordt mijn fiets met veel moeite weer van het dak gehaald. Her en der verspreid staan wat gebouwtjes en yurten. Tussenin hangen wat Mongolen op oude Russische of nieuwe Chinese motoren rond. Ze dragen lange zware jassen, gekke hoedjes en bekijken je alsof je van Mars komt. Lachen kunnen ze hier precies niet…

Misschien komt dat door de discussie die ik ondertussen met mijn Mongoolse chauffeur heb, die plots geld wil voor zijn vriendendienst. Betalen? “No way”. Mijn laatste 150 Roebel, ongeveer 1 Dollar, wil ik aan eten spenderen. En de Dollars die ik nog heb, diep onderin mijn fietstas, die haal ik nu niet boven. Vriendendienst is vriendendienst!

En dus staan we daar een half uur aan een stuk tegenover elkaar en proberen we elkaar te overtuigen van onze koppigheid. Wegfietsen lukt niet, want ik sta volledig ingesloten in een kring Mongolen die stuk voor stuk groter zijn dan ik. Enkelen ervan houden mijn stuur vast, om zeker te zijn dat ik geen ultieme uitbraakpoging waag.

Uiteindelijk geeft hij toe. “Ok, no money”, maar dan zegt hij “camera!” terwijl hij mijn stuurtas vastneemt. Ik kijk hem wellicht onthutst aan, maar antwoordt dan: “car! You get my camera, but that’s too much, your car is the change! That’s ok for me!”

Bon, even later geven ze het op. De kring rond me lost op. Ik ben vrij! Ik word ergens een restaurantje binnengeleid, krijg er te eten en mag er mijn flessen water vullen. Dat is al beter. Vlug die fiets op, richting oosten, over een modderbaantje.

Toch zit mijn hoofd vol twijfels. Ik maak me wat ongerust over het navigeren zo zonder GPS, over het vinden van water zonder waterfilter en over het eten. Mijn kookstel is immers nog steeds stuk en dat gasbrandertje dat ik in Rusland heb kunnen kopen is misschien nog genoeg voor een achttal warme  maaltijden. Iedereen verklaarde me zot, maar volgens mij is het met een beetje geluk haalbaar.

Ik heb 1850 kilometer voor de boeg, waarvan een 1400 kilometer offroad. Als ik 90 kilometer per dag haal, dan kan ik ongeveer eenmaal om de drie dagen warm eten maken met mijn gasvuurtje. En hopelijk vind ik in de stadjes tussendoor af en toe een restaurantje. En wat water betreft wil ik steeds met minstens 15 liter water onderweg zijn. Bijtanken kan wel in de dorpjes, vermoed ik, die meestal op een of twee dagen afstand liggen.

Een berekend risico dus! Laat het avontuur maar komen!

image

Advertisements

3 thoughts on “Last border

  1. Gert

    Tsjonge wat een onderneming, voelde je niet ontzettend bedreigd daar aan de grens?
    Hoe meer ik je verhalen lees, complimenten overigens daarvoor, hoe meer respect je verdient! wat een ervaring!

    Reply
    1. Raf Post author

      Hi Gert,

      Ik denk dat je onderweg leert om je niet te rap bedreigd te voelen. Veel dingen, zoals samenscholingen bijvoorbeeld, zijn gewoon uitingen van nieuwsgierigheid. Dat lichamelijke, dat geduw of gestomp maken deel uit van een hard leven waar iedereen voor zichzelf opkomt, dat was al enkele duizenden kilometers geleden op mijn trip zo… dus op zich zijn de meeste van de bedreigende signalen gewoon culturele verschillen. Het belangrijkste is geduldig blijven, blijven lachen en af en toe zelf een stomp uitdelen(-:

      Reply
      1. Pieter

        Goed advies Raf, ik zal eraan denken wanneer ik nog eens een samenscholing of 20 in Brussel tegenkom 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s