Ze kwamen uit het niets

En daar gaan we. De eerste meters Mongolië. Het is guur en winderig weer, de wegen, of beter karresporen, liggen bezaaid met grind en keien en regelmatig remmen stukken wasbord de snelheid af. Gelukkig zorgt de adrenaline ervoor dat ik de eerste uren kan voortrazen en de verloren tijd aan de grens ietwat kan goedmaken.

Links en rechts komen er steeds weer sporen aansluiten, die enkele honderden meters later plots weer verdwijnen. Heel de vallei ligt zo bezaaid met deze onverharde wegen. Dus kies je af en toe voor het linkerspoor, omdat het oppervlak er daar beter bij ligt, om enkele minuten later dwars door de dorre struikjes weer naar het rechter te wisselen.

Navigeren is nog makkelijk, voorlopig wijst de vallei de weg. Ook de electriciteitsleidingen geven de juiste richting aan, want die zullen me wel naar de volgende stad brengen! De eerste meertjes komen eraan, in de verte duiken ook de eerste yurts op: witte vlekjes aan de rand van de vallei. Meestal zie je in de buurt wel een kudde schapen, een herder te paard of per motorfiets. Ze roepen allemaal op je. Ze willen allemaal dat je stopt voor een praatje.

image

image

image

Vanuit het niets komen plots vrachtwagens met opgeladen yurts naast je rijden, motorfietsen of dikke 4×4’s. De passagiers staren je meestal eerst lang wat verdwaasd aan om vervolgens breed te glimlachen en je in een wolk van stof achter te laten. Ook in de avond of ‘s morgens, wanneer je denkt een verborgen plekje gevonden te hebben, duikt er steeds weer een Mongool op, zo zal ik de volgende dagen merken. Meestal zet die zich gewoon naast je op de stoffige grond en kijkt dan toe hoe je zit te eten. En wanneer je ze uit beleefdheid iets te eten aanbiedt, bieden ze je prompt een hompje droge kaas aan, dat ergens diep verborgen onder een paar lagen kledij te voorschijn getoverd wordt.

Tegen de avond wordt de vallei wat breder. Het is een machtig gevoel om te kunnen rijden waar je wil. Eigenlijk is de hele vallei een grote speeltuin. Geen hekken, verbodsborden of vreemde blikken omdat je niet op het hoofdspoor blijft. Dit wordt de max! De eerste avond slaap ik midden in het zicht van voorbijgangers aan de rand van de vallei. Geen heuveltje of struik om me achter te verstappen.

Morgen komt de eerste volledige dag Mongolië eraan, maar eerst mag ik afgebroken schroeven van mijn bagagedrager lospeuteren en vervangen. Dat belooft na amper 3 uur Mongools gedender…

image

image

image

image

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s