Final countdown

Mijn gasflesje is leeg. Mijn laatste warme maaltijd, in een roadside-yurt, kwam er alweer uit voordat het verteerd was. Het plotse vochtverlies verzwakt me zo abrupt dat ik nauwelijks een kilometer verder stop om te overnachten terwijl er nog minstens 3 uur daglicht is. Zonder eten en met lichte koorts kruip ik mijn slaapzak in en slaap ik in een ruk door tot 5 uur ‘s morgens.

Bij het wakker worden voel ik het: vandaag is de grote dag. Nog 170 kilometer te gaan en ik sta in Ulan Bator. Dat moet lukken. Eten! Drinken! Winkels!

De voorbije dagen waren eigenlijk niet zo tof. Na de stilte in west-Mongolië werd het de laatste 600 kilometer drukker en rijd je weer op asfalt. Ik vind er plots maar weinig meer aan, de uitdaging is weg en ook het landschap is minder interessant. Ik weet dat ik er wel geraken zal maar mis de adrenaline om zonder werkende achterrem hellingen, bezaaid met gravel, naar beneden te razen. De bijna-crashes door afwateringskanaaltjes die mooi evenwijdig met de weg lopen, maar dan plots de weg dwarsen. De klappen waarmee je velg harde rotspunten raakt, het plotse geslinger wanneer je tegen 60 kilometer per uur onverwacht in los zand raast en je enkele keren het decor in vliegt. Ja, ik ben verwend en nu verveel ik me.

Straks is het gedaan. Definitief. Geen uitnodigingen meer om te komen ontbijten in yurts, schaak te spelen met oude Mongolen, of samen met herders je tent opzetten. Meer nog dan mijn fiets is mijn tent hier de publiekstrekker en helpen ze met plezier het grondzeil uit te leggen, stormlijnen aan te spannen of gewoon nieuwsgierig naar binnen te kijken en te vragen of dat niet te koud gaat zijn deze nacht.

Ik passeer checkpoints, tolhuisjes met slagbomen waar ik er een spelletje van maak om ongezien te passeren. Zo amuseer ik me toch nog. Eenmaal word ik tegengehouden door een politieagent, maar ik profiteer van een moment onoplettendheid om me aan een vertrekkende vrachtwagen vast te houden en laat de “stop!”-brullende agent met een glimlach in een wolk van stof en roet achter…

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image
image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Advertisements

3 thoughts on “Final countdown

  1. hellinckx daniel

    Hey Raf,

    Het was fijn je verhalen te lezen. Blij dat je er geraken zal. Mooie foto’s, man. Als ik eind november terugkeer naar ons vaderland, dan moeten we beslist eens afspreken. Ok?
    Groet uit Olgii,
    Daniel

    Reply
    1. Raf Post author

      Hey Daniel, doen we zeker. Ben benieuwd tot waar je geraken zal! Misschien een tip: na Altay van de hoofdroute afwijken en de centrale weg nemen. Zal wellicht koud zijn, maar leuker dan de zuidelijke route die vanaf dat punt wat eentonig en drukker wordt….(-: succes!

      Reply
  2. Rembrandt

    Hi Raf,

    Ik bleef het afgelopen jaar je belevenissen en foto’s volgen. Geweldig dat je je avontuur succesvol gaat afronden.
    Je leven zal nu wel een stuk ‘ronder’ zijn.
    Van harte!

    Groet uit Den Haag
    Rembrandt

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s