Monthly Archives: November 2013

Home sweet home

Lintbebouwing, frituren, rood-witte nummerplaten waar de lettertjes van afbrokkelen tot een artistieke puinhoop, koterij, mini-rondpuntjes, dieselgeur en nat herfstweer. Vervallen brasseries met gescheurde stoelovertrekken en opgehoopt stof in de hoeken, maar met gigantische designborden waar je croque-monsieur in het niets verzinkt. Welkom in het landje waar de Rode Duivels opnieuw hip zijn en de krullenbol van Fellaini trots achter de toog van ieder dorspcafé hangt. Welkom in het landje dat 6000 kilometer verder oostwaarts niemand meer kent. “Bulgaria?” (…)

België dus. Het voelt allemaal zo vertrouwd. Je kan bij de bakker weer een brood bestellen zonder dat je je beste mime moet bovenhalen en water kan je rechtstreeks van de kraan drinken zonder je zorgen te maken of dat niet de volgende crisis in je darmen veroorzaken zal. Het is wel nog steeds bizar om weer op een stoel te zitten na maanden op je hurken, met je gat op een tapijtje of ergens te velde op een steen. Het voelt allemaal wat saai, maar het idee vrienden en familie terug te zien maakt het toch weer spannend.

Net zo spannend als je tentje opzetten tijdens een Engelse herfststorm. Voor alle duidelijkheid, na het idee om met de motorfiets vanuit Mongolië terug te keren, een plan dat afgevoerd werd na – opnieuw – dagenlange diarree en resulterend tijdgebrek op mijn visum, keerde ik met Turkish Airlines terug naar Istanboel, om van daaruit met een vriendin een stuk van de Lycian Way te wandelen. Vervolgens stapte ik opnieuw op het vliegtuig richting Heathrow, om na een nat fietsweekje in Engeland, waar ik af en toe tot aan mijn knieën in het water stond, in Brussel aan te komen.

image

image

image

image

image

image

image

image

En net zoals jullie nu nieuwsgierig uitkijken naar mijn verhalen, kijk ik ernaar uit jullie belevenissen te ontdekken, want het leven hier heeft natuurlijk ook niet stilgestaan. Vrienden worden vader, er wordt verhuisd en verbouwd. Koppeltjes ontstaan en gaan weer uit elkaar en terwijl jij begint na te denken in welke Schaarbeekse wijk je de volgende maanden of jaren wonen zal, plannen vrienden hun grote reis of veranderen van werk. Terug thuis dus. Afkicken. Opnieuw dat leven oppikken waar het een jaar geleden bleef stilstaan.

Hetzelfde leven maar ongetwijfeld met andere accenten en prioriteiten.

Dit is mijn laatste blogpost in een lange reeks en daarmee is mijn reis nu echt ten einde. Het valt me behoorlijk zwaar om er de stekker uit te trekken. Vandaar dat deze afsluitende post ook zo lang op zich heeft laten wachten. In mijn hoofd leek het allemaal zo makkelijk, die laatste post. Zo van: “Hier ben ik weer, ik ben thuis! Het was super, ik heb het afgelopen jaar dit en dat beleefd, dit waren de hoogtepunten en dit waren de dieptepunten. Dank je wel voor het volgen, jullie waren trouw en talrijk en staken me onderweg via mail, sms of welke weg dan ook regelmatig een hart onder de riem.”

Maar helaas, na verschillende kladversies en tientallen pagina’s tekst kom ik iedere keer weer tot de conclusie dat ik dit jaar niet samengevat krijg in een enkele blogpost. Het is gewoonweg te veel en het ligt voorlopig nog te vers in het geheugen. Terugdenken aan de ene ontmoeting leidt me tot een andere ontmoeting, de ene technische panne leidt tot de volgende…

Hoe kan je uit deze verzameling gebeurtenissen nu in godsnaam ‘de besten’ kiezen? En dan heb ik het nog niet eens over hetgeen ik gezien en gevoeld heb, over allerhande emoties die door je lijf kunnen razen. Over euforie en pure wanhoop, adrenaline en lethargie. Over de evolutie die je brein, je motivatie, vastberadenheid en humeur doormaken eer je in Mongolië staat. Op zich waanzinnig interessant.

Het was en is zoveel meer dan ik in mijn blogposts beschreef en ooit beschrijven kan. En van sommige passages in mijn avontuur weet ik achteraf gezien nog steeds niet waarom ik het mezelf in godsnaam zo moeilijk heb gemaakt…

Ik zou pagina’s kunnen vullen, doordrammend over het juiste materiaal. Over het kleden in laagjes, de keuze van tenten en het juiste thermische ondergoed. Paklijsten en routes die je niet mag missen, of informatie over visums. Regelmatig borrelt de frustratie ook nog op over mijn Primus Omnifuel, dat defecte kookvuurtje, en dan vooral over het uitblijven van een antwoord op mijn noodkreet vanuit de Kazachse steppe. Met 55°C toch in de kou blijven staan. Chapeau! Gelukkig bewijzen Ortlieb (het merk van de fietstassen) en Houdini (die waanzinnig goede fleece) dat klanten wel nog centraal staan.

Verdere introspecties, gebeurtenissen, beoordelingen over materiaal houd ik voorlopig nog voor mezelf, maar voor ik mijn geesteskindje volledig het zwijgen opleg, sla ik jullie voor de eerste keer en de laatste keer om de oren met statistieken, cijfertjes en lijstjes.

Dankjewel voor jullie steun en aandacht, een dikke merci aan iedereen die ik dit jaar virtueel of real-time ontmoeten mocht.

Here we go:

17134 kilometer op 212 fietsdagen doorheen 22 landen

De belangrijkste kilometerpaaltjes:

Km 1100 de eerste crash, dekselse klikpedalen
Km 3000 de eerste boze viervoeter bijt zich vast in mijn fietstas
Km 3900  Istanboel
Km 6000 grensovergang Iran
Km 8000 grensovergang Turkmenistan
Km 10000 Khorog, Tadjikistan, het begin van de Pamir Highway
Km 10250 het einde van mijn kookvuurtje
Km 11000 Osh, Kyrgistan
Km 12000 Almaty, Kazachstan
Km 12200 lethargie puur, artificiële opgepepte motivatie
Km 14000 Siberië, Rusland
Km 15000 even voorbij de Mongoolse grens
Km 16500 Ulan Bator!
Km 17134 Thuiskomst in Brussel

Vastgelegde herinneringen:
22000 foto’s op 160GB aan geheugenkaartjes
10 GB videodagboeken
Enkele honderden teksten, 3 dagboeken

Maximumtemperatuur: 55°C (Kazachstan)
Minimumtemperatuur: -20°C (Iran)

Duurste visum: Rusland, om en bij de 300€ voor slechts 14 dagen, inclusief het over en weer sturen van mijn paspoort naar België.

Langste periode zonder rustdag: 4000 kilometer – de laatste rechte lijn naar Ulan-Bator

Langste stuk zonder platte band: 4000 kilometer

Beste douche ooit: in open lucht, voor mijn tentje, tijdens een kletterend onweer na een 50-graden dag in Kazachstan

Leukste momenten: de eerste fietser zien, verjaardag vieren in Trabzon, verloren rijden in Kyrgizië, grensovergang met Mongolië

Gelukkigste moment: gastvrijheid In Turkije en Iran, voetballend in the middle of nowhere in Kyrgizië, de Pamir Highway van het begin tot het einde

Stilste moment: alleen onder de sterrenhemel in Mongolië met het gevoel dat wanneer je je hand uitsteekt, je de melkweg kan aanraken

Overdonderend moment: je klein voelen in besneeuwd Oost-Turkije, alleen in de steppe, sneeuwstormen op 4000 meter

Angstaanjagend moment: steppebrand veroorzaakt door onweer

Langste periode zonder toeristen: anderhalve maand tussen Trabzon (Turkije) en Mashad (Iran)

Moeilijkste moment : Albanië, de steppe in Kazachstan, eenzaamheid en fysieke ontbering in Mongolië

Honderden Snickers, liters Cola en thee, gefermenteerde paardenmelk en vodka. Ze zeggen dat fietsen gezond is…bon. Vergeet het!

1 maal bestolen in Kyrgizië, 1 domme pickpocket-poging op de zwarte markt in Ulan-Bator.

10-tal crashes op ijs, sneeuw, rotsen of los zand

Fietscijfertjes:

Gemiddelde gewicht fiets plus bagage: zestig kilo
Maximumgewicht fiets plus bagage: 80 kilo, incl 15 à 20 liter water

Maximumsmelheid: 85,2 km/u (Ergens in Siberië) op gravel en zonder achterrem: 65 km/u (Mongolië)

Langste fietsdag: 200 kilometer
Kortste fietsdag:10 kilometer (volledige fietsdag, jawel!)

6900 kilometer zonder kookstel

De belangrijkste pannes

1 gebroken spaak (Mongolië)
1 gespleten achtervelg (Kyrgizië)
25 lekke banden
4 buitenbanden
Defecte achterrem na 15000 kilometer (hydraulisch lek)
2 gebroken versnellingskabels
2 gescheurde versnellingskabelsmantels
Vijftal kettingen, twintigtal kettingbreuken waarvan meer dan de helft de allerlaatste fietsdagen

2 gebroken voorderailleurs
4 geleidingswieletjes achterderailleur
1 achtercasette
5 setjes remblokken
1 trapas
1 verbogen zadelpen
Tientallen schroeven, boutjes, moertjes die breken of gewoon verdwijnen

Duizenden vanwaar kom je, hoe heet je, hoeveel kost je fiets en waar ga je naartoe…

Duizenden aanmoedigingen die me gebracht hebben tot waar ik nu sta…

(…)

Raf

image

Advertisements